‘De liefde van je leven ontmoet je op de stoep’

Op 30 en 31 januari had Maastricht-LAB voor de tweede keer architect en stadsplanner Riccardo Marini van Gehl Architects te gast. Op 30 januari gaf hij een lezing in De Lambert, op 31 januari wandelde hij met Maastricht-LAB door Belvédère en schoof hij aan tafel met de Stadsmakers. De balangrijkste boodschap van Riccardo: “Steden moeten hun inwoners op de eerste plaats zetten. Inwoners zijn voetgangers en fietsers, geen chauffeurs. In naam van de efficiënte doorstroming van verkeer, zijn veel plekken waar we echt blij van worden vernietigd. Die plekken moeten we terugbrengen. Je ontmoet de liefde van je leven op de stoep, niet in een auto.”

Door stadsreporter Lieke Rijkx
Foto’s: Aron Nijs

“Toen ik hier de eerste keer was, leende ik een fiets. Ik vond Maastricht meteen een mooie stad, met zijn historische centrum en zijn rivier. Later werd ik met de auto naar de Lambertuskerk gebracht. De grote rotondes waren echt een onaangename verrassing. Rotondes zijn een nachtmerrie voor voetgangers en fietsers, zij kunnen niet meer de kortste route van A naar B nemen. Een kleine stad als Maastricht heeft helemaal geen rotondes nodig. De verkeersdeskundige heeft het juiste gedaan, vanuit zijn gezichtspunt en zijn computermodellen, maar dit soort verkeerspleinen verpesten de stad.”

Wilhelminabrug
Deze keer verkende Riccardo de stad te voet en viel van de ene verbazing in de andere, zowel positief als negatief. Eén van lelijkste plekken van Maastricht vindt hij de Wilhelminabrug. “Die brug heeft precies de juiste hellingsgraad en de juiste bochten om het gemotoriseerde verkeer een plezier te doen, maar het is geen plezier om eroverheen te lopen. Heb je die lelijke grijze wanden gezien, dat historische pand dat nu half verdwijnt achter trappetjes en een muur, de verloren ruimte onder de brug?” Volgens Riccardo moeten straten en stoepen zo zijn ontworpen dat je er stil kunt staan om een praatje te maken, zonder dat je de stoep blokkeert en zonder dat je wordt overstemd door langsrazend verkeer.

Céramique
Riccardo vertelt dat hij vroeger een typische architect was. Als het er mooi uitzag, dan was het goed. “Maar ik werd ouder, kreeg kinderen en realiseerde me ineens dat het om mensen moet gaan. Architecten moeten hun wil niet opleggen. Dan dwing je mensen om een hip jasje te dragen waarin ze zich nauwelijks kunnen bewegen of om schoenen aan te trekken met zulke hoge hakken dat ze hun enkels breken.” Céramique is daar volgens Riccardo een voorbeeld van. “Er staan prachtige gebouwen van internationaal bekende architecten. Er staan bomen in het midden van de straat, maar niemand rolt er zijn kleedje uit voor een picknick als de zon schijnt. Het ziet er mooi uit, maar het mist sfeer.”

Bassin
Maar zoals gezegd, zag Riccardo niet alleen slechte dingen. “Maastricht heeft gigantische pluspunten waar andere steden alleen maar jaloers op kunnen zijn.” Met name het Bassin heeft volgens Riccardo veel potentie. “Mensen betrekken bij stadsontwikkeling is altijd goed en dat is precies wat Maastricht-LAB doet. Dankzij Maastricht-LAB wordt op hoog niveau van gedachten gewisseld over wat de stad een goede plek maakt voor alle inwoners.”

GeMa-MLab-30jan-014

Related Posts

Site Menu